Autor: malakulturawspolczesna

klaudia rachubińska: inna niż inne (nieumarłe) dziewczyny. refleksje o kobietach wracających z zaświatów

Dla Ani – która nie przestaje nawiedzać mnie w najmniej spodziewanych momentach.   Powroty z zaświatów wprawdzie bywają trudne, ale zwykle są zaskakująco nieskomplikowane: zjawy, duchy, zombie i inne byty z pogranicza wracają najczęściej z jakiejś przyczyny lub w jakimś celu. Część z nich napędza niepowstrzymana wewnętrzna motywacja, łamiąca prawa przyrody emocja, niezłomna siła woli…

 

klara cykorz: laura palmer, dziewczyna-detektyw

Powrót. Czerwiec 1. Kiedy zaczynam pisać ten tekst, jest czerwiec 2017 roku i rzeczywiście dokonuje się w telewizji pewne zmartwychwstanie: Miasteczko Twin Peaks powraca z zaświatów tak, jak sam agent Cooper z piekielnego przedsionka zwanego Czarną Chatą. Czasu teraźniejszego używam świadomie: nie jest powrotem sama tylko premiera nowego sezonu. Z kolejnych, różnych od siebie, ale…

 

aldona kobus: „to nie zbrodnia, ale tajemnica”. australijski gotyk w „pikniku pod wiszącą skałą”

Najsłynniejsze dzieło Joan Lindsay uznać można za późną realizację powieściową współczesnego gotyku (modern gothic), nurtu rozumianego jako powrót do gotyckich tematów i motywów, popularnego w latach 50. i 60. XX wieku, który zaowocował powstaniem większości najwybitniejszych horrorów i thrillerów w historii literatury. W tym sensie Piknik pod Wiszącą Skałą (1967) wpisuje się w ten sam…

 

karolina ćwiek-rogalska: w interesie prawdy. tomáš garrigue masaryk – łowca wampirów

W przyjętym dość chłodno przez krytykę filmie Abraham Lincoln: łowca wampirów (reż. Timur Bekmambetov, 2012) słynący z prawości amerykański prezydent dowiaduje się, że Stanami Zjednoczonymi chcą zawładnąć wampiry. Rusza więc do walki, uzbrojony w posrebrzaną siekierę, aby poskromić nieumarłych. Abstrahując od znikomej wartości artystycznej filmu, chciałabym posłużyć się nim jako punktem wyjścia do własnej analizy….

 

alicja kosterska: intro do „nieumarłych”

Po kilkumiesięcznej przerwie inaugurujemy działalność „małej kultury współczesnej” odsłoną o NIEUMARŁYCH. Druga połowa października to bardzo stosowny moment na powrót z zaświatów – nie tylko ze względu na zbliżającą się wigilię Wszystkich Świętych, ale również z powodu aktualnie toczących się debat i nurtujących (także) polskie społeczeństwo problemów, które budują dla publikowanych przez nas artykułów zaskakujące,…

 

cfp: nieumarli

undead // życie po śmierci // zombie // widma // nekro Wskazując na obecny w kulturze motyw powrotu zmarłych, Slavoj Žižek zwracał uwagę, że śmierć nie musi koniecznie oznaczać radykalnego końca. Dla słoweńskiego filozofa to, co nieumarłe (undead), jest niepokojąco niejednoznaczne, bo znajduje się pomiędzy społecznym/kulturowym a biologicznym; pomiędzy śmiercią symboliczną, to znaczy rozpadem znaczenia…

 

filip konopczyński: smaki polaków. możliwości, gusta pragnienia

Jedzenie jako dystynkcja Co, kiedy, w jaki sposób i z kim jemy jest efektem gry szeregu porządków: naturalnego, religijnego, medycznego i kulturowego. Jedzenie jest zarazem: podstawą życia organizmu, rytuałem więziotwórczym, intymnym wyrazem bliskości. We współczesnych społeczeństwach to także kwestia rachunku gospodarczego i element popytu. Od 2004 roku tak zwany dochód rozporządzalny w Polsce szybko rósł…

 

zuzanna kowner: cały syf świata

W październiku założyłam konto na Tinderze. Zrobiłam to, żeby umawiać się na seks. Niezobowiązujący i jednorazowy. Mężczyzna, z którym byłam w ostatnim związku, traktował seks jak ciężkie zadanie. Nie wyglądało na to, by seks ze mną lubił. Dochodziło do niego wyłącznie z jego inicjatywy. Mojej nigdy nie podejmował, przeciwnie: wygaszał albo udawał, że jej nie…

 

natalia mętrak-ruda: jedz na szczęście. dwie narracje o „dobrym jedzeniu”

„Nasza kuchnia z założenia jest wegańska, bezglutenowa i bezcukrowa” – czytam w mailu od organizatorów wakacyjnego tygodnia z jogą i pilatesem na warmińskiej wsi. Mój mąż ciężko wzdycha: nie dość, że na urlopie będzie musiał budzić się wcześniej niż na co dzień w Warszawie, to jeszcze w nagrodę dostanie najwyżej ciastko zwane czasem ironicznie „ciastkiem…

 

agata stronciwilk: gastronomia, archeologia i kanibalizm. daniel spoerri i eat art

  (na marginesie wystawy Sztuka wyjęta z codzienności)   Monograficzna wystawa Daniela Spoerriego zorganizowana w krakowskim MOCAK-u wydaje się dobrą okazją, aby przyjrzeć się twórczości jednego z najbardziej znanych przedstawicieli nowego realizmu. Recepcja twórczości Spoerriego w Polsce ogranicza się często do zaszufladkowania go jedynie jako twórcy tableaux pièges (obrazów/stołów-pułapek[1]) bez rozpoznania złożoności znaczeń i autorefleksyjnego…