Autor: malakulturawspolczesna

ewa: krzyż 1575

Majowej nocy 1575 roku z Sainte-Chapelle skradziony zostaje relikwiarz Krzyża Świętego. Zuchwała kradzież wstrząsnęła Paryżem: zniknął jeden z najcenniejszych skarbów królestwa, największy znany fragment vraie Croix, „prawdziwego Krzyża”, przechowywany we Francji od 1239 roku, kiedy Ludwik XI wykupił od cesarza Konstantynopolu tę i inne relikwie Męki Pańskiej. Za sprawą tej znakomitej kolekcji Paryż miał stać się…

 

karolina: dwie joanny i krzyż

W 2004 roku Anna Baumgart prezentowała w galerii Zachęta wystawę pt. Ekstatyczki, histeryczki i inne święte. Przywoływała figury świętych i mistyczek, które od średniowiecza zdominowały kulturę europejską jako najbardziej „wzniosły” sposób obecności kobiety w przestrzeni publicznej i zestawiała je z XIX-wiecznymi histeryczkami oraz współczesnymi kobietami autoagresywnymi. Z radością rzuciły się na nie zarówno teoretyczki sztuki, jak i…

 

łukasz z.: war on error – w.j.t. mitchell o „wojnie z terroryzmem”

Publikowane przez serwis wikileaks tajne dane zachodnich służb, między innymi notatki i raporty dotyczące relacji dyplomatycznych i polityki międzynarodowej, mimo ostrzeżeń „ekspertów od spraw bezpieczeństwa” o zagrożeniu płynącym z upublicznienia zawartej w nich wiedzy, ukazują jak na razie nie tyle (nie tylko?) kluczowe tajemnice państwowe, ile rażącą niewspółmierność języków – oficjalnego, publicznego i tajnego, wyrażającego…

 

marcin: antytragedia

Dramaty antyczne i szekspirowskie stanowiły dawniej podstawę teatru Warlikowskiego. W jego interpretacji komedie nabierały jednak rysu tragicznego (Poskromienie złośnicy, Burza), w tragediach zaś dominowała analiza samego mechanizmu niszczącego człowieka (Bachantki, Hamlet). (A)pollonia stanowiła powrót do tego sposobu myślenia, choć mogła dziwić ilustracyjność, z jaką potraktowany został temat ofiary. O ile w (A)pollonii odseparowane od siebie…

 

olga: o potrzebie struktury wobec „Końca” i o Elizabeth Costello według Warlikowskiego

Kafka czuwa w tych miejscach, w których my zasypiamy. To właśnie pod tym względem Kafka był tu na miejscu. J.M. Coetzee, Elizabeth Costello Zaskakująca jest wielość głosów bezradnych wobec Końca. Głosów o braku struktury, o postaciach defilujących w scenicznych reminiscencjach filmów oraz wcześniejszych spektakli Warlikowskiego, o osobach pozbawionych zakorzenienia i uzasadnienia fabularnego, zrodzonych z osobistych…

 

paweł: zbędne credo

Warszawiak, jeden z bohaterów Następnego do raju Marka Hłaski, w taki sposób podsumowuje swoją tragiczną historię: „Nigdzie nie można uciec. Zamieniliśmy życie w tak wielki obóz koncentracyjny, że nie potrzeba już nawet drutów kolczastych i strażników, psów i karabinów maszynowych. Wystarczą przecież tacy jak ty, tacy, którzy wierzą w coś, o czym nie są do…

 

łukasz s: widok na miasto.

Timothy Mitchell w Egipcie na wystawie świata przywołuje relacje europejskich podróżników – pisarzy wykształconych w świecie-jako-wystawie (świecie pojmowanym jako wystawa, czy też będącym wystawą) próbujących odnaleźć tę uniwersalną, jak im się wydawało, zasadę rządzącą ich otoczeniem, w miastach poza Europą. Przywołuje relacje z podróży François-René de Chateaubrianda, Jeremy’ego Benthama, Hermana Melville’a, Alfonsa Lamartine’a czy Edwarda…