Kategoria: Emocje i Afekty 11/2012

magda/łukasz: emocjonalne intro

Najnowszy numer „Kultury Współczesnej” (3/2012, w druku), przygotowany przez Agatę Dembek, Mateusza Halawę i Marka Krajewskiego, podejmuje temat emocji późnego kapitalizmu – emocji kształtowanych w ramach przemian postindustrialnego społeczeństwa, towarzyszących jego instytucjom, ale również emocji i całej konstrukcji podmiotu związanej z późnym kapitalizmem w sposób strukturalny. Z badań socjologicznych wyłania się – nie pozbawiona sprzeczności…

 

sebastian gawłowski: wstydliwi, zawstydzeni i zawstydzający – o „pedałach” karola radziszewskiego z perspektywy wstydu queerowego

(i) Obcując z pracami Karola Radziszewskiego nieustannie odczuwam przemoc, która we mnie uderza, która powoduje poczucie ciągłego dyskomfortu. Nie mam jednak na myśli przemocy dosłownie reprezentowanej w samych pracach Radziszewskiego. Jak w Sebastianie (2010), gdzie tytułowy bohater katowany jest przez innych mężczyzn. Przemoc jakiej zostaje poddany widz, ma raczej charakter symboliczny. Znaczna część twórczości Radziszewskiego…

 

piotr sadzik: żałoba (cz.2) – wokół „Katastrofy” Żmijewskiego

Mówiąc o zmarłym (z konieczności nietrafnie i niewiernie, lecz w sytuacji, w której należy mówić uwzględniając tę niemożliwość mowy) dokonujemy jego prze-żywania, bowiem w jakimś sensie żyje  dalej, lecz jego życie (choć przeżycie nie przynależy ani do życia, ani do śmierci) jest czymś więcej niż życie (jest nieteleologiczne, nie spotka go już śmierć), jak i…

 

adam repucha: po co słuchaczowi afekt? scream vs shout – o afektywnych potencjałach krzyku

Usiłowania Jean-Luc Nancy’ego, by zdefiniować pozycję słuchacza, można podsumować w sposób następujący: ten, kto słucha, nie myśli. Stwierdza bowiem Nancy, że słuchacz nie jest podmiotem, będącym w stanie filozofować [Nancy 2007:21-22]. Słuchać według niego to zrzec się intencjonalności, pozbyć się wypracowanej pozycji obiektywnego obserwatora, porzucić królestwo teorii i spektaklu. Ponieważ ciało słuchacza jest skrajnie otwarte…

 

paula kaniewska: czarne lalki i „ból głowy” – Grzeszykowska afektywnie

Stworzona w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku teoria afektów, choć nie zyskała wielkiej popularności u praktykujących psychologów, szybko stała się ważnym elementem teorii psychoanalizy wykorzystywanej przez nauki humanistyczne.  Nie trudno tu o skojarzenie z losami koncepcji Freuda i Lacana, które, nierzadko dość gwałtownie odrzucane przez profesjonalne środowiska medyczne, pozostają źródłem inspiracji dla wielu „mniej ścisłych” dyscyplin uniwersyteckich….

 

cerelia athanassiou: Fear and the Unbearable Endurance of the Global War on Terrorism

Hurricane Sandy hit the North-East US at a time of ongoing consolidation of the US nation-state and its militarised apparatus of governance that is the US national security state. It reaffirmed to many that times of emergency, whether man-made or environmental, prove the necessity of government, of a coordinated response that seeks to alleviate danger…

 

piotr sadzik: Żałoba (cz. 1) – (według) Derridy

Choć psychoanalityczna koncepcja żałoby stanowi próbę opisu jednostkowego, podmiotowego doświadczenia utraty, to jednak pociąga za sobą również implikacje szerszej natury, także społecznej i politycznej. Konsekwentna analiza tych implikacji może pozwolić na przemyślenie także tak zwanej żałoby posmoleńskiej, oraz umożliwić dekonstrukcję napędzających ją mechanizmów. Zygmunt Freud w swoim fundamentalnym tekście poświęconym żałobie, pt. Żałoba i melancholia…