magda: polityka fotografii – „the civil contract of photography” arielli azoulay

Ariella Azoulay, izraelska badaczka kultury i kuratorka, jest przeciwniczką izraelskiej okupacji Palestyny i ostrą krytyczką historycznego procesu ustanawiania państwa Izrael. Jej polityczne stanowisko przejawia się we wszystkich podejmowanych przez nią działaniach – od pisania książek i artykułów naukowych do tworzenia filmów i praktyki kuratorskiej. Azoulay jest autorką książek Death’s Showcase: The Power of Image in…

 

magda: minimal intro

kolejna odsłona z serii spektakli krzysztofa warlikowskiego dla nowego teatru i jej poświęcona druga odsłona małej kultury współczesnej. czy koniec to spektakl udany, nierozumiany, sztampowy (à la Warlikowski), oferujący rozwiązanie czy niewiele oferujący? na niektóre z tych pytań postarają się odpowiedzieć autorzy mkw. marcin bogucki analizuje różne składowe Końca i jego kolażową strukturę, paweł dobrosielski pyta po co warlikowskiemu Holokaust, olga…

 

marcin: antytragedia

Dramaty antyczne i szekspirowskie stanowiły dawniej podstawę teatru Warlikowskiego. W jego interpretacji komedie nabierały jednak rysu tragicznego (Poskromienie złośnicy, Burza), w tragediach zaś dominowała analiza samego mechanizmu niszczącego człowieka (Bachantki, Hamlet). (A)pollonia stanowiła powrót do tego sposobu myślenia, choć mogła dziwić ilustracyjność, z jaką potraktowany został temat ofiary. O ile w (A)pollonii odseparowane od siebie…

 

olga: o potrzebie struktury wobec „Końca” i o Elizabeth Costello według Warlikowskiego

Kafka czuwa w tych miejscach, w których my zasypiamy. To właśnie pod tym względem Kafka był tu na miejscu. J.M. Coetzee, Elizabeth Costello Zaskakująca jest wielość głosów bezradnych wobec Końca. Głosów o braku struktury, o postaciach defilujących w scenicznych reminiscencjach filmów oraz wcześniejszych spektakli Warlikowskiego, o osobach pozbawionych zakorzenienia i uzasadnienia fabularnego, zrodzonych z osobistych…

 

paweł: zbędne credo

Warszawiak, jeden z bohaterów Następnego do raju Marka Hłaski, w taki sposób podsumowuje swoją tragiczną historię: „Nigdzie nie można uciec. Zamieniliśmy życie w tak wielki obóz koncentracyjny, że nie potrzeba już nawet drutów kolczastych i strażników, psów i karabinów maszynowych. Wystarczą przecież tacy jak ty, tacy, którzy wierzą w coś, o czym nie są do…

 

magda: intro – ciało turysty.

pierwszą odsłonę mkw dedykujemy turystyce, uzupełniając bogaty przekrój tematów poruszonych w „Kulturze Współczesnej” 3/2010 o kilka refleksji dotyczących ciała podróżującego i jego przedłużeń. jak piszą blanka brzozowska i anna wieczorkiewicz we wstępie do wyżej wspomnianego numeru „KW”: „(…)granice turystyki stają się nieostre. przy odrobinie wysiłku intelektualnego niemal w każdej czynności, którą wykonujemy, moglibyśmy dopatrzyć się…

 

łukasz s: widok na miasto.

Timothy Mitchell w Egipcie na wystawie świata przywołuje relacje europejskich podróżników – pisarzy wykształconych w świecie-jako-wystawie (świecie pojmowanym jako wystawa, czy też będącym wystawą) próbujących odnaleźć tę uniwersalną, jak im się wydawało, zasadę rządzącą ich otoczeniem, w miastach poza Europą. Przywołuje relacje z podróży François-René de Chateaubrianda, Jeremy’ego Benthama, Hermana Melville’a, Alfonsa Lamartine’a czy Edwarda…